Saturday, August 9, 2014


၈၀-အစပိုင္းကေန စျပီး ဆိုရွယ္လစ္ ယႏၲရားၾကီးဟာ အလုပ္ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ၈၅-ေနာက္ပိုင္းမွာ ပိုျပီးသိသာလာတယ္။ ေမွာင္ခို ေစ်းကြက္ေတြ ေပၚလာတယ္။ ျပည္ပ အလုပ္လုပ္ခြင့္ေတြ ဖြင့္ေပးလိုက္တယ္။

မ်က္စိပြင့္နားပြင့္လာတဲ့ ျပည္သူေတြဟာ အေျပာင္းအလဲ တစ္ခုခုကို လိုခ်င္လာတာ။ မဆလ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္း ကလည္း သိတယ္။ ေျပာင္းဖို႕ လုပ္ေနျပီ။ ေျဖေလ်ာ့မႈေတြ လုပ္ေနျပီ။ ယၾတာေတြ ဘာေတြက အစေပါ့။

အဲဒီ အခ်ိန္မွာ အာအိုင္တီ ကိစၥ ျဖစ္တယ္။ ပထမ ေတာင္းဆိုတာက ကိုဘုန္းေမာ္ ေသဆုံးရာမွာ တာဝန္ရွိသူကို အေရးယူေပးဖို႕ ေက်ာင္းသား စစ္စစ္ေတြရဲ့ မွန္ကန္တဲ့ ေတာင္းဆိုခ်က္ပါ။ ေနာက္ပိုင္း နိုင္ငံေရးေတြ ပါလာတယ္။

လန္ဘား ဦးတင္ဦးကို ဆြဲစိလိုက္ျပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္း မဆလွရဲ့ ေထာက္လွမ္းေရး ဟာ အေတာ္ အားနဲ သြားတယ္။ လန္ဘား တင္ဦးဟာ ဗိုလ္ဘဝ ထဲက ေရၾကည္အိုင္မွာ စ ခဲ့တာ။ သူ႕မွာ အေတြ႕ အၾကံုေတြ အမ်ားၾကီး ရွိတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဗကပရဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ခ်ေကြၽးတဲ့ အကြက္မွာ ခံသြားရတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ပြဲထုတ္လာတယ္။ ျပည္သူေတြက လက္ခံတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ျပည္သူေတြကို ထိေရာက္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္မႈ မေပးနိုင္ခဲ့ဘူး။ သူ႕မွာ ပရင္စီပယ္ ဆိုတဲ့ စံႏွုန္း၊ ခ႐ိုက္စမာ ဆိုတဲ့ ပံုရိပ္ ကလြဲရင္ ေခါင္းေဆာင္ အရည္အခ်င္း မရွိဘူး။ ေခါင္းေဆာင္ အရည္အခ်င္း မရွိတဲ့ သူကို ဘာလို႕ ေခါင္းေဆာင္တင္ရသလည္း ေမးစရာ ရွိတယ္။

ရွင္းပါတယ္။ သူ႕ကို အသုံးခ်ျပီး ေနာက္ကြယ္က ခ်ယ္လွယ္ခ်င္လို႕။

၈၈-မွာ ျပည္သူေတြက ေခါက္႐ိုးက်ိဳးေနတဲ့ မဆလ တစ္ပါတီ အာဏာရွင္ စနစ္ကို ဖယ္ရွားေပးခဲ့တယ္။ ဦးေနဝင္းက စလို႕ မဆလ သမၼတေတြ လပိုင္း အတြင္းမွာ ထြက္သြားတာဟာ ျပည္သူေတြက ေတာင္းဆိုလို႕။ ျပည္သူ႕ဖိအားေၾကာင့္။ ျပည္သူ႕ ဆႏၵေၾကာင့္။

ျပည္သူေတြက ရယူေပးခဲ့တဲ့ အခြင့္အေရးကို အျပည့္အဝ အသုံးမခ် နိုင္ခဲ့တာ ဘယ္သူေတြတုန္း? အခုတဲ့ ေသတဲ့ သူေတြ ကို အသုံးခ်ျပီး စားေကာင္း ေသာက္ေကာင္း ေနၾကတုန္း။

ရွက္တတ္ရင္ လဲ ေသၾကဖို႕ ေကာင္းတယ္။



ရာဇာဓိ ရာဇာ

0 comments :

Post a Comment